dinsdag 23 december 2014

Nieuwe rolstoel en fiets

Op 5 december kreeg ik mijn sinterklaascadeautjes van Hartingbank: een Küschall rolstoel en een Hase Lepus Comfort fiets.

Dit is de rolstoel, heb 'm nog niet veel gebruikt, omdat ie nog aanloopt en beter afgesteld moet worden. Hij zit erg fijn, maar ik vind 'm niet zo fijn rollen als mijn oude rolstoel. Hopelijk is dat na het afstellen opgelost en kan ik er zelf goed mee rollen.

En de fiets heb ik natuurlijk meteen in gebruik genomen. Ik ben er mee naar mijn werk gefietst (is ongeveer een kwartier fietsen) en korte stukjes met de kinderen. Heerlijk om mijn benen zo aan het werk te zetten, zonder al te veel pijn.

Vandaag heb ik een wat langer stuk gefietst, zo'n 45 minuten, wel met flink wat stoplichten. Toen ik op een brug even stilstond om een foto naar mijn man te sturen, om te laten zien hoe ver ik was gekomen, bedacht ik me ineens dat ik dit rondje twee jaar geleden nog kon lopen, maar niet kon fietsen. Nu kan ik het niet meer lopen, maar wel fietsen.
Maar wat voelt dat fijn zeg, om zo'n stuk te kunnen fietsen! Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het was om buiten adem of moe te worden, voordat de pijn erbij komt kijken. Het is nog wel even wennen, ik ben niet zo snel als met de scooter (moet dus echt stoppen bij oranje licht) en zit soms nog wat te klungelen met de versnellingen. En die stilte om je heen ten opzichte van het rijden op een gare scooter: daar kan ik wel aan wennen hoor!

zondag 16 november 2014

Wat EDS met mijn lijf doet

Nu ik steeds vaker de rolstoel gebruik, komen er ook vaker vragen waar ik dan last van heb. Logisch, want het is ook best vreemd om mij het ene moment te zien lopen (of soms zelfs dansen) en het andere moment in een rolstoel te zien. Meestal leg ik het kort uit, dat ik gammele gewrichten heb en niet lang kan lopen of staan. Als er meer gevraagd wordt, leg ik ook uit dat het door EDS (Ehlers Danlos Syndroom) komt, een bindweefselaandoening die ervoor zorgt dat mijn gewrichten niet goed bij elkaar gehouden worden.

Voor de geïnteresseerden hier dan de iets meer uitgebreide uitleg:

EDS is een erfelijke aandoening waarbij het bindweefsel niet goed is aangelegd. Bindweefsel zit door heel je lijf en moet ervoor zorgen dat alles op z'n plek blijft. Ik heb het hypermobiliteitstype, dat wil zeggen dat in mijn geval het bindweefsel in met name mijn gewrichtsbanden z'n werk niet goed doet.
Deze foto van Sarah-Jill laat dat mooi zien, eigenlijk zijn mijn gewrichtsbanden net als uitgelubberde elastiekjes:

Niet iedereen met EDS (hypermobiliteitstype) heeft dezelfde klachten, bij mij zijn ze ook niet altijd even aanwezig geweest als nu. Inmiddels heb ik last van subluxaties in bijna elk gewricht, van mijn tenen tot mijn kaken. Niet continu en de ene keer heb ik meer last van mijn enkels, de andere keer van mijn bekken, dan weer van mijn polsen... Het doet ook niet altijd evenveel pijn. Soms ga ik tien keer op een dag door mijn enkel, zonder daar pijn bij te hebben, terwijl ik een andere keer maar één keer erdoorheen ga en vervolgens amper nog kan lopen. De pijn zit niet altijd in mijn gewrichtsbanden, maar ook in mijn spieren, die hard moeten werken om alles op z'n plek te houden. Naast de pijn is dat trouwens erg vermoeiend, om continu maar de juiste spieren te moeten aanspannen.

Ik train veel om mijn spieren sterk te houden en ook om mijn coördinatie te verbeteren. Bij EDS is het schijnbaar ook normaal om een slechte propriocepsis te hebben, het niet door hebben in welke stand je lichaam staat. Ik merk het bijvoorbeeld niet als ik iets overstrek en ik struikel of stoot me sneller dan een ander.
Ondanks al het trainen, wordt het er niet beter op. Fietsen kan ik al een aantal jaar niet meer, omdat ik dan veel pijn aan mijn bekken, polsen en knieën heb. Lopen gaat goed, zolang het niet langer dan 10 minuten is en ik in mijn eigen tempo kan lopen. Als het langer duurt of langzamer gaat, dan moet ik daarna net zolang plat liggen als dat ik gelopen heb. Maar de rolstoel wil ik toch ook niet te lang achter elkaar gebruiken, want lang zitten levert ook weer pijn in mijn bekken en onderrug op. 's Nachts slaap ik met een polsbrace en enkelbandages, omdat die gewrichten half uit de kom zakken als ik ontspannen ben. Zonder brace zijn mijn nachten de helft korter en lig ik wakker van de pijn.

Naast de gewrichtsklachten zijn er ook wat andere EDS-gerelateerde kwaaltjes, zoals blaas- en darmklachten, een zachte en kwetsbare huid en snel blauwe plekken. Die zijn er bij mij ook wel, maar ik heb er niet echt veel last van.
Waar ik nog het meest last van heb, is dat ik bij alles wat ik doe rekening moet houden met mijn lijf. EDS is onvoorspelbaar en daardoor is het lastig om vooruit te plannen. Soms kies ik wel voor overbelasting, omdat iets nu eenmaal niet anders kan, of omdat ik iets graag wil. Daar staat altijd weer tegenover dat ik iets moet inleveren. Maar altijd maar die salamitechniek moeten toepassen, is ook niet vol te houden.

donderdag 25 september 2014

'En toen je nog werkte, wat deed je toen?'

Nu had ik inmiddels al de goedkeuring voor de aanvraag van een fiets en rolstoel, gisteren was de passing daarvoor. Met drie man/vrouw sterk kwamen ze langs om te kijken of de fiets en rolstoel die ze in gedachten hadden, ook geschikt waren. In plaats van een Kuschall rolstoel, gaat het waarschijnlijk toch een Quickie Argon worden, met een goed zitkussen om stabieler te kunnen zitten. De fiets heb ik met en zonder trapondersteuning uitgeprobeerd en ik denk dat het zonder trapondersteuning voorlopig ook wel goed is, hij fietst erg fijn en licht. Dat scheelt ook in de eigen bijdrage, want uiteindelijk betaal ik die fiets zelf over drie jaar verspreid. Het wordt dus de Hase Lepus Comfort.


En ook al heb ik ik dit zelf aangevraagd, het voelt toch vreemd nu het is goedgekeurd. Ergens had ik toch nog verwacht dat iemand zou zeggen dat ik me niet zo moest aanstellen, maar ze kwamen juist met meer adviezen, ook rekening houdend met nog meer achteruitgang.

Vanochtend had ik een afspraak met de revalidatiearts, de meneer die mijn nachtpolsbrace gemaakt heeft en nog een meneer waarvan ik geen flauw idee had waarom hij er ook bij was. Toen ik vertelde en liet zien dat de brace goed beviel, vroeg de revalidatiearts of ik 'm dan ook voor rechts wilde hebben. Ehm... nee, waarom? Ok, die pols is ook wel instabiel, maar daar heb ik niet zoveel last van als links, dus waarom zou ik?
Ik heb wel ook nog even gevraagd of ze ook naar mijn stoffen polsbraces wilden kijken, omdat de man van de rolstoelen gisteren zei dat het beter is om met polsbraces te rollen. Toen heeft meneer brace ter plekke een stukje antislip op mijn polsbraces genaaid, vond ik wel een goede service, want die braces had ik niet eens bij hen vandaan.
Hier mijn nachtpolsbrace en één van mijn stoffen braces met nieuw antisliplaagje:


En toen was het nog niet klaar... Vanmiddag had ik mijn eerste bezoekje bij de bekkenfysio. Het was vooral een intake waarbij ze me van alles vroeg. Ik had het idee dat ze nogal onder de indruk was van mijn klachten en hoe het mij beperkt, terwijl ik bij sommige iets heb van 'het hoort er nou eenmaal bij'. Genoeg om mee aan de slag te gaan daar in ieder geval, maar er was wel een vraag die maar in mijn hoofd blijft hangen: 'En toen je nog werkte, wat deed je toen?' Toen? Ik werk nog steeds hoor! Maar blijkbaar was dit niet zo vanzelfsprekend?

Misschien wordt het toch ook een keer tijd dat ik mezelf serieus neem, want blijkbaar doen anderen dat wel.

zondag 14 september 2014

Terug bij af

28 augustus was de laatste dag van mijn revalidatie, daarna moest ik het zelf verder oppakken. Weer op zoek naar een (bekken-)fysio, beslissingen maken die goed zijn voor mijn lijf, zonder dat er iemand is die elke week vraagt hoe het gegaan is.
29 augustus kregen we te horen dat mijn schoonvader was overleden, buiten dat dat heel naar was, kwam er ook een berg regelzaken bij kijken.
1 september startte het nieuwe schooljaar voor mij, met nieuwe klassen, nieuwe vakken, een hoop chaos die nu nog niet op orde is en niet te vergeten mijn overvolle rooster van 21 lesuur.
1 september startte ook het nieuwe schooljaar voor mijn kinderen weer, met daarbij de strakke planningen om maar op tijd het eten op tafel te hebben en de kinderen naar school en/of sport te brengen.

Dat was teveel. En mijn lijf is weer terug bij af. Was het me in de zomervakantie met behulp van de revalidatie eindelijk gelukt om de pijn terug te brengen naar een wat meer aanvaardbaar niveau, binnen een paar dagen was alles weer terug.
Natuurlijk komen er soms onverwachte dingen tussen die voorrang hebben, maar ik merk ook dat ik nog steeds veel energie stop in zaken die me steeds minder opleveren. Zoals mijn werk. Ik doe enorm mijn best om de opleiding te coördineren en te verbeteren, goede lessen neer te zetten, studenten te begeleiden en alles wat daarbij komt kijken. Maar het is net een druppel op een gloeiende plaat en al het werk dat ik erin stop, wordt niet altijd gezien.

Goed, ook maar wat positieve dingen:

Ik heb besloten om nu serieus weer te gaan afvallen. Van de 15 kilo die er ooit af was, is de helft er weer bij gekomen. Mijn doel nu is om 10 kilo af te vallen. Sporten deed ik al 3x per week (2x fitness en 1x buikdans), daarnaast wil ik gaan wandelen op de dagen dat ik geen tijd heb om te sporten, of in de sauna zitten als ik geen puf heb om te wandelen. Ik hou met een app op mijn telefoon bij wat ik eet en sport, nu ik erop let, doe ik ook meer mijn best om te minderen met tussendoortjes enzo.

Gisteren heb ik voor het eerst mijn rolstoel gebruikt om gewoon hier de stad in te gaan. Voor daagjes uit en de vakantie was het al geen probleem, maar hier vond ik het toch wel een drempel. Het Uitfestival was die dag en ik wist van tevoren dat er genoeg te zien was om daar een paar uur rond te hangen, wat niet te doen is zonder rolstoel. En ik dacht het meteen als training te kunnen gebruiken, want mijn man zou wat later de stad in komen, dus ik ging vooruit met mijn jongste dochter en had dus niemand om me te duwen. Dat viel wel even vies tegen, vooral de weg ernaartoe met scheve stoepen, hellingen op, hobbels en obstakels... In de stad zelf kon ik wel aardig uit de voeten, daar is het vlak met vrijwel geen drempels.
Een hoop mensen tegengekomen die me nog niet eerder met een rolstoel hebben gezien, alhoewel sommigen het wel wisten. Moeders van het schoolplein, buren, studenten van me en zelfs mijn 'oude' balletjuf. Sommigen met vragen, sommigen keken alleen verbaasd en sommigen deden alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Goed, ik heb het overleefd en zo erg was het helemaal niet.

dinsdag 26 augustus 2014

Zomervakantie



Met het sombere weer deze laatste vakantieweek lijkt het zo lang geleden, maar we hebben toch ook mooie dagen gehad deze vakantie!
We zijn met het gezin naar Italië geweest. Voor het eerst de rolstoel mee, dus er moest een dakkoffer aangeschaft worden om ook onze koffers nog mee te kunnen nemen. We zaten op een kleine camping in de bergen, aan een meertje, ruim een uur van Milaan vandaan (waar de foto gemaakt is). Totaal niet praktisch omdat je steeds de hele berg op of af moest lopen (was echt niet te rollen) om bij het meertje te komen, maar wel erg naar ons zin gehad (vooral de kinderen).
Doordat ik veel met de rolstoel moest doen, is de pijn in mijn heup en enkels veel minder geworden. Helaas wel meer pijn in mijn rug door dat waardeloze matras in de stacaravan en het in de rolstoel zitten, maar dat is in de weken nadat we weer thuis kwamen ook minder geworden. En eigenlijk mag het van mij wel zo blijven. Ik heb nog steeds wel elke dag pijn, kan nog steeds niet lang lopen, staan of zitten en ben ook nog steeds veel moe, maar het is wel minder en daardoor goed uit te houden. De fysio zei dat mijn lijf zich als het ware gereset had, doordat ik door de omgeving gedwongen werd om rust te nemen en niet over mijn grenzen te gaan.
Maar ik zie er wel als een berg tegenop om dan weer te moeten gaan werken volgende week. Mijn nieuwe rooster is een drama, met als toppunt de vrijdag met 11 lesuur. Voor een gezonde docent is dat al niet te doen en volgens de nieuwe cao heb ik ook gewoon teveel lessen, dus met mijn gammele lijf is al helemaal niet te doen. Ik heb ook echt geen zin om straks weer terug bij af te zijn, terwijl het nu juist goed gaat.

donderdag 10 juli 2014

Vooruitgang?

Gisteren kreeg ik een huisbezoek van een meneer van de WMO. Ik was er best zenuwachtig om, had geen idee wat ik kon verwachten en ging maar van het ergste uit: Een vervelende en kritische man die mij vast een aansteller zou vinden en dat ik het allemaal maar zelf mocht gaan aanschaffen of zoiets. Maar het is me alles meegevallen, het was juist een heel vriendelijke man, heel begripvol, met verstand van EDS en de nodige hulpmiddelen.
Hij gaat nu de aanvraag verder in orde maken en waarschijnlijk wordt het een Küschall rolstoel. De fiets neemt hij ook mee in de aanvraag, maar of ik die neem is ook een beetje afhankelijk van wat de eigen bijdrage wordt. Ik heb al eerder een Hase Lepus uitgeprobeerd op de supportbeurs en een keer een dagje gehuurd. Andere merken ook wel geprobeerd, maar deze zit toch het beste. Dus hopelijk gaat dat 'm ook worden. Die meneer zelf was er erg optimistisch over. Hij heeft ons huis ook nog even onder de loep genomen, om te kijken hoe geschikt het is voor de toekomst, of er ook een traplift in kan en of ik dan ook boven met een rolstoel genoeg ruimte zou hebben. Nou is er wel ruimte genoeg, maar daar wil ik voorlopig nog niet aan denken. Ik red het vast prima met een rolstoel om af te wisselen met lopen en met zo'n fiets kan ik straks weer fijn met het gezin eropuit.

Vandaag was ik weer bij het revalidatiecentrum en ik vond het toch een beetje gek dat ik dat van die rolstoel en fiets buiten hen om had gedaan, dus vond ik dat ik het maar moest vertellen. En ook daar was ik een beetje zenuwachtig om, want ik dacht juist dat ze daar niet zo positief tegenover zouden staan. Bij mijn vorige revalidatie was dat namelijk wel zo en die indruk kreeg ik bij de intake ook.
Maar toen ik het aan de ergotherapeute vertelde, vond ze het juist heel dapper van mij dat ik dat gedaan had, dat ik goed bezig ben en dat deze stap goed paste bij de doelen die ik met het revalideren wil bereiken.
Behalve met het aan het werk gaan met mijn grenzen, ben ik ook gaan kijken waar ik goed in ben, wat me energie geeft en hoe ik dat meer kan inzetten. Ik merkte dat ik sommige van mijn kwaliteiten wel op mijn werk inzet, maar niet altijd thuis bij mijn gezin, omdat ik dan vaak te moe ben, of omdat we gewoon wat vastgeroest zijn in patronen die wel efficient werken, maar waarbij we langs elkaar heen leven. Dus ik heb besloten daar wat mee te doen, meer te delen, luisteren en vragen, zodat ik me meer betrokken voel bij mijn gezin. En volgens mijn ergotherapeute komen dingen vanzelf op je pad als je eenmaal besloten hebt om te willen veranderen.


En alhoewel er fysiek niet echt vooruitgang te zien is, ben ik tevreden met wat ik tot nu toe al bereikt heb met het revalideren. Ik ben blij met hoe ik er nu in sta, ook blij met mezelf en met de mensen om me heen :-)

O, en het einde van het revalideren komt nu wel in zicht, dat gaat 1 september worden. Dus nog even de vakantie doorwerken aan mezelf en dan met de start van het nieuwe schooljaar mag ik het weer zelf gaan doen.

zondag 29 juni 2014

Einde revalidatie nog niet in zicht...

Weer een maand verder en inmiddels begonnen bij een nieuwe fysiotherapeut. De vorige had me gevraagd hoe ik er tegenover stond om over te stappen, omdat ze het idee had dat zij me niet verder kon helpen. Tja, ik had er al niet zoveel vertrouwen meer in, dus vond ik het prima om over te stappen. De 'nieuwe' is een stuk duidelijker/gestructureerder en dat vind ik wel prettig.

Ook een nieuwe revalidatiearts is aan mijn lijstje toegevoegd, aangezien de vorige was overleden. En behalve dat ook nog een maatschappelijk werkster, maar dat bleek een communicatiefoutje te zijn geweest en daar kon ik na een kopje thee (en een uur daarop te hebben gewacht) weer gaan. Zucht.
Het revalideren gaat zeker nog tot augustus door, terwijl ik van tevoren het idee had dat ik met 12 weken wel klaar zou zijn. En alhoewel ik er ook echt wel wat van opsteek, vind ik het toch ook zonde van mijn tijd. Het is elke week weer rekening ermee houden, alle andere bezigheden erop afstemmen en elke week weer zitten mijn kinderen een uurtje alleen thuis. Dat kunnen ze prima, maar ik vind het toch een vervelend gevoel dat ik ze niet uit school kan halen en waarvoor? Want ik weet nog steeds niet of het me uiteindelijk nou wat op gaat leveren.

Maar ik wil het wel afmaken, want zoals ik al zei, steek ik er ook echt wel wàt van op.
Ik heb weer een paar oefeningen erbij gekregen om mijn heup stabieler te krijgen. En wat de ergotherapie betreft, heb ik gemerkt dat het vooral in mijn eigen hoofd zit dat ik moeite heb met het aangeven van grenzen, want wanneer ik het doe, merk ik dat iedereen er gewoon begrip voor heeft, of het de normaalste zaak van de wereld vindt. Ergens weet ik dat ook wel, maar een beetje bevestiging is toch wel prettig.
Ik ben er nu nog meer bewust mee bezig hoe ik een zware dag zo kan plannen en hierin mijn grenzen aan kan geven, zodat ik de dag met een goed gevoel door kan komen. En dat lukt ook goed. Vorige week een kinder(slaap)feestje, festival in de stad, barbecue van het werk van mijn man en een vrijgezellenfeestje op één dag: van alles een klein stukje meegepakt (alleen het vrijgezellenfeestje wel helemaal :-) ) en tussendoor ook wel plat gelegen.
Maar soms lukt het ook niet, of dan doe ik mijn best, maar levert het me niets op. Gisteren had mijn oudste dochter een hockeytoernooi wat de hele dag zou duren. Ik ben er vier uur bij gebleven en heb zoveel mogelijk afgewisseld: dan weer kijken bij haar wedstrijden, dan weer even een rondje lopen, dan weer even zitten. 's Middags werd ik afgelost door mijn man, ben ik thuis weer gaan liggen en later teruggekomen toen ik hoorde dat ze de finale zouden spelen. Maar zoveel pijn daarvan gehad... :-(

zaterdag 24 mei 2014

Revalidatie update

Inmiddels week 9 van mijn revalidatietraject en ik moet eerlijk zeggen dat ik er in de tussentijd niet echt meer vertrouwen in heb gekregen. Niet dat ik niet met nuttige dingen bezig ben, dat wel, maar het levert niet zo heel veel op. Of eigenlijk ga ik dus gewoon nog harder achteruit, zonder dat daar een duidelijke reden voor is (volgens de fysio dan, volgens mij is EDS al reden genoeg...). Kon ik voor het revalideren nog 20 minuten lopen voordat het echt pijn ging doen, nu lukt het me na 10 minuten al niet meer om goed te kunnen lopen en waggel/strompel ik van de pijn.

Met fysio kreeg ik eerst vooral oefeningen mee om mijn heupen stabieler te krijgen, toen kreeg ik een vervanger, die zei dat ik die oefeningen mocht vergeten, omdat ik al verder was dan dat. Ik moest meer letten op hoe ik loop, dat aanpassen en andere spieren gebruiken. En toen was mijn eigen fysio weer terug, die niet snapte waarom ik met die oefeningen gestopt was. Zucht.
Dry needling ook geprobeerd, maar ondanks dat er wel veel pijnlijke knopen in mijn spieren zitten, zijn het niet echte triggerpoints, dus niet te behandelen met dry needling...
Toen de fysio begon over dat mijn pijn eigenlijk niet zo logisch was, gezien de spierkracht die ik heb en ze vroeg of ik het niet te druk had op werk en of het thuis wel allemaal goed ging, had ik het eigenlijk wel gehad met die fysio. Ik vraag me af ze überhaupt wel weet wat EDS inhoudt, ze heeft het continu over 'jullie hypermobielen', maar kan geen verklaring geven waarom ik achteruit ga en nog steeds niet kan fietsen.

Met ergo ben ik bezig geweest met het aangeven van mijn grenzen, zodat ik er niet te vaak overheen ga (met name op mijn werk). Nou is dat iets waar ik al langer mee bezig ben, dus sowieso nuttig. Ik hou me nu aan mijn werkdagen: geen mail checken op mijn vrije dagen en geen langere werkdagen dan 8 uur. Bevalt me eigenlijk wel prima :-)
Vorige week heb ik wat situaties in kaart gebracht waarbij ik mijn grenzen aangaf. Zo heb ik werk doorgeschoven naar de volgende werkdag (en ja, dat ik voor mij heel wat, want eigenlijk wil ik alles gewoon op tijd af hebben!), bij het uitgaan, winkelen en naar het park gaan aangegeven wat ik wel kan en ben ik regelmatig een zitplekje gaan zoeken. Voor volgende keer ga ik daarbij meer op zoek naar waarom die grenzen aangeven dan een overwinning voor mij is en wat het mij heeft opgeleverd.
Ik heb wel het idee dat ik daarmee al goed bezig ben. Ik blijf een perfectionist, maar het helpt me wel om gewoon de 'huiswerkopdrachten' uit te voeren en te zien dat anderen er helemaal niet zoveel moeite mee hebben om zich af en toe aan mij aan te passen, of gewoon niet eens zien dat ik een stapje terug heb gedaan.

Ik heb mijn twijfels wel aangegeven, dat ik niet zie hoe de verschillende disciplines samenwerken en waarnaartoe gewerkt wordt.
En dan is ook nog afgelopen week mijn revalidatiearts plotseling overleden. Nu had ik die man zelf nog niet gezien of gesproken (voor de intake had ik een revalidatiearts in opleiding), dus ik weet ook niet wat ik mis nu hij er niet meer is, maar het geeft wel nog meer onduidelijkheid.

En ondertussen ligt er al sinds ik naar de supportbeurs geweest ben een formulier klaar om ingevuld te worden om een rolstoel en/of aangepaste fiets via de WMO aan te vragen, maar ik kan me er nog steeds niet toe zetten. Aan de ene kant ben ik bang dat ik niet serieus genomen word of als aansteller gezien word, aan de andere kant ben ik bang dat ze juist wel zeggen dat ik het echt nodig heb en dat vind ik eigenlijk net zo erg.

donderdag 3 april 2014

Fietsen

Het revalideren is niet het enige wat me even met de neus op de feiten drukt.
Ik was vandaag op zoek naar een foto van mij en mijn bakfiets, moest daarbij flink graven, want de bakfiets heb ik al zo'n vier jaar niet meer, het fietsen zelf heb ik ook rond die tijd opgegeven.
En ik mis het, het fietsen, het samen met mijn gezin eropuit gaan.
Voel me vandaag ook even een waardeloze moeder. Mijn oudste dochter heeft volgende week haar fietsexamen en dat moet op een goedgekeurde fiets. Mijn oude fiets is inmiddels op haar hoogte ingesteld en die voldoet aan de eisen, dus ik dacht dat het wel goed zat. Maar blijkbaar hadden we op een woensdagmiddag naar de andere kant van de stad moeten fietsen om de fiets te laten keuren, want zonder sticker als bewijs mag ze niet meedoen aan dat fietsexamen. En omdat ik niet met haar mee kan fietsen en haar niet alleen wilde laten gaan, heeft ze nu die sticker niet. Stom gedoe.

Vertraging

Vorige week was het de fysio die mijn lijf langs ging en steeds vroeg of het pijn deed. Mwah, viel wel mee, op dat moment had ik er niet zoveel last van. Maar zodra ik het gaspedaal intrapte om weer naar huis te kunnen rijden, schoot de pijn naar precies daar waar zij mij had bewerkt.
En vandaag dan de ergo. Ik kon niet zo goed antwoord geven op haar vragen, wat ik nu precies wilde bereiken, waar het aan lag dat ondanks wat ik allemaal wèl al goed doe, ik nog steeds achteruit ga. Wel kon ik haar vertellen hoe dan mijn dag/week eruit ziet en ja, die is best vol, het is best druk met mijn werk enzo, maar ik heb niet het idee dat het te druk is. De ergotherapeut zei dat we dan misschien konden onderzoeken of mijn drukke baan misschien de oorzaak zou kunnen zijn van het achteruitgaan. Ja, goed plan... en toen was de tijd om. Pas toen ik later die middag mijn dochter van hockeytraining ging halen, drong het een beetje door: Wat nou als het echt door mijn werk komt? Ik wil helemaal geen stap terug doen als het om mijn werk gaat, of eigenlijk wil ik sowieso geen stap terug doen. En ik wil nog tot mijn pensioen kunnen blijven werken, maar ten koste van wat gaat dat dan? Want ik wil ook nog zoveel meer dan alleen maar mijn werk.


Week 2 van het revalideren en ik heb de fysio en de ergo nog maar één keer gezien. En behalve dat reageer ik/mijn lijf ook nog eens vertraagd, dat schiet lekker op zo... Hopelijk gaat er volgende week wat meer vaart in komen.



zondag 30 maart 2014

Weer begonnen met revalideren

Vorige week ben ik begonnen met revalideren. Dit wordt mijn tweede revalidatietraject en waar het de eerste keer vooral gericht was op het omgaan met chronische pijn, wordt er nu wèl gekeken naar de oorzaak van de pijn.

Ik moet zeggen dat ik het eigenlijk maar een beetje verwarrend vind nog. Er was me voorheen steeds gezegd dat ik er maar mee moest leren leven en dat het alleen maar erger zou worden, nu krijg ik het idee of ze me 'beter' kunnen maken met de nieuwe cursusjes die ze 1,5 maand geleden gehad hebben. Want als ik me meer bewust zou zijn wat mijn lichaam doet, wat het voelt, dan zou ik de pijn minder voelen. En dan zou ze al die triggerpoints (of in ieder geval de meest pijnlijke) ook nog wel gaan behandelen met behulp van dry needling, zodat ik daar ook minder last van zal hebben.
Klinkt natuurlijk hartstikke mooi, dus toen ze vroeg wat ik wilde bereiken met dit revalidatietraject, heb ik meteen maar hoog ingezet: ik wil weer kunnen fietsen en langer kunnen lopen. Maar ergens voelt het net als die chiropractor die me wel even beloofde om me in 6 weken van mijn bekkeninstabiliteit af te helpen, wat na een jaar niets opgeleverd had. Ik geloof er niet zo in dat die nieuwe inzichten me ineens beter kunnen maken, want zo nieuw zijn ze nou ook weer niet. Ik heb al zoveel geprobeerd en het lijkt ook allemaal op elkaar. Of ik nou een naald in mijn pijnlijke bilspier laat zetten of iemand met z'n elleboog diezelfde spier laat aanpakken, het is allebei bedoeld om die knoop uit de spier te krijgen. En dat bewust worden van hoe je lichaam erbij staat, zit of ligt, met yoga en buikdans doe je niks anders dan dat. Maar goed, ik ga het allemaal maar braaf doorlopen, wie weet is het wel hèt wondermiddel.

Blijkbaar ben ik niet de enige die wat twijfel heeft over de aanpak, Zusheid, een lotgenootje dat bij hetzelfde revalidatiecentrum een groepstraject volgt, schrijft er ook over in haar blog. Heel herkenbaar wat ze allemaal beschrijft.
Zij loopt een stukje op mij voor in haar traject, dus ik ben erg benieuwd hoe het bij haar zal verlopen. En ook bij mij natuurlijk.

donderdag 27 februari 2014

Boekbespreking in VED magazine



Deze is al van even geleden, maar toch nog even showen hier. :-)

Het VED magazine is een blad voor en door leden van de VED.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...