zondag 23 december 2012

Terug- en vooruitkijken

Voordat ik dit blog begon, was ik dus ook al bezig met het werken aan/accepteren van mijn niet-meewerkende lijf. Hier een paar stukjes over mijn goede voornemens en hoe dit gegaan is:

Januari 2011
Volgende week is mijn laatste week revalideren en daarna wil ik ook gewoon dingen vast blijven houden. Ik ga dus fitnessen. Vind er echt geen hol aan, maar het is echt goed voor me, dus dan moet ik het er maar voor over hebben.
Ook ga ik naar mijn huisarts voor een doorverwijzing naar een diëtist. Dat wilde ik al eerder, maar vanwege dat revalidatietraject heb ik het even uitgesteld. Er mag wel zo'n 15 a 20 kilo van af (ik hoop op die 15, het is al even geleden dat ik op de weegschaal stond, maar de laatste keer waren er al wat kilootjes 'vanzelf' verdwenen).
En zo hoop ik ook een klein beetje mijn gezondheid zelf in de hand te krijgen

En dan is er nog dat dipje... Wat dat betreft valt er ook nog wel wat bij te schaven aan mezelf.

December 2011
Ik heb in ieder geval mijn 15 kilo eraf en ben het fitnessen zelfs nog een beetje leuk gaan vinden
Maar alhoewel ik echt wel tevreden ben met mijn buitenkant, heb ik niet echt het idee dat mijn binnenkant nou zo heel erg veel bijgeschaafd is. Ik weet wel dat ik niet veel te klagen heb en dat ik van alle kanten wel gewaardeerd word. Maar om maar steeds aan dat perfecte plaatje wat anderen van me hebben te moeten blijven voldoen... het voelt gewoon niet altijd even echt aan.

Januari 2012
2012 wordt voor mij een balans vinden tussen:
- inspanning en ontspanning
- impulsief zijn en piekeren
- overschatten en onderschatten
- anderen tevreden houden en mezelf tevreden houden

Ik merk dat ik zeker afgelopen jaar nogal van de uitersten ben geweest, best vermoeiend zo af en toe. Aan de andere kant denk ik ook terwijl ik dit zit te typen: maar ik wil juist alles uit mezelf halen, voor die uitersten gaan! Dus of het me ook daadwerkelijk gaat lukken om die balans te vinden....

En nu is 2012 dus ook alweer bijna om.
Kreeg van de week de rekening binnen van DSW, fijn die eigen bijdrage van 200 euro voor de ggz... Maar goed, het heeft wel zijn vruchten opgeleverd. Ik zit echt zooooooveel beter in mijn vel dan vorig jaar, heb er ook echt goed aan gewerkt, dus ben ook wel trots op mezelf. Ik denk dat ik mijn balans aardig gevonden heb, heb er ook vrede mee dat sommige dingen nu eenmaal niet meer zo perfect gaan als ik zou willen. En ik merk ook dat op momenten dat ik iets los kan laten, ik er ook weer iets voor terugkrijg. Bijvoorbeeld ook met het dansen. Soms zat ik tijdens de les te vechten tegen mijn tranen, omdat ik iets simpels niet meer lukte. Nu focus ik gewoon op de dingen die ik wel kan doen en smokkel ik bij de lastige stukjes. Ziet er nog best aardig uit ;-)

2013, kom maar op!

zondag 16 december 2012

Hoofdstuk 9: Leven met pijn, een nieuw verhaal

In deze oefening wordt gevraagd wat je centrale verhaal was, wat dit symboliseert en hoe je bij wijze van ritueel afscheid neemt van dit verhaal.

Mijn centrale verhaal was eigenlijk dat ik niet kon accepteren dat ik steeds meer achteruitga. Ik wilde zo min mogelijk laten merken aan anderen hoe de pijn mijn leven beïnvloedde, ik wilde alles gewoon net zo goed kunnen blijven doen. De oefening om afscheid te nemen van je maren was wel een eye-opener voor me. Ik heb het druk en maak me te druk om wat anderen misschien wel zouden kunnen denken.
Ik denk dat dit hele blog eigenlijk wel symbool is van wat mijn verhaal was, maar ik denk niet dat ik hier afscheid van wil nemen, omdat het ook heeft bijgedragen aan wat mijn verhaal nu is.

Bij een oefening in hoofdstuk 2 had ik het volgende opgeschreven als belangrijk in mijn leven:
...Dat ik een zorgzame moeder en partner ben, een voorbeeld voor mijn kinderen, iemand die goed werk levert, een steun voor anderen, gezellig.
Ik ben me er wel van bewust dat ik het belangrijker vind om er voor anderen te zijn en te laten zien wat ik wèl kan, dan goed voor mezelf te zorgen. Maar ik zie gewoon niet zo wat er anders belangrijk moet zijn. De metafoor in het boek, over een kuil waar je maar niet uitkomt, hoe meer je schept, hoe dieper hij wordt, herken ik ook niet zo. Ik ben nog steeds van mening dat je wel iets kunt bereiken als je er maar voor gaat.

Grotendeels denk ik er nog steeds zo over, alleen vind ik het ook belangrijk om er vrede mee te kunnen hebben dat het niet altijd perfect is. Met iets minder genoegen kunnen nemen en maar kijken wat er op je pad komt. Dat is nog wel een hele uitdaging voor mij als controlefreak/perfectionist, maar ook dat kan ik ;-)

En hoewel ik niet zoveel heb met ritueel afscheid nemen van iets, vind ik een stap vooruit wèl iets om symbolisch vast te leggen. Er zijn dus wat bloemetjes op mijn rug bij gekomen, om te laten zien dat je ook iets moois kunt maken van minder leuke dingen en dat ik nog steeds wèl de controle over dat stukje van mijn lijf heb! :-)
De tattoo is nu nog aan het vervellen, maar als ik een mooie foto ervan heb, zal ik 'm ook hier plaatsen.

Hoofdstuk 9: Leven met pijn, een nieuw verhaal - De roos, vijf hoofdstukken later


Dit keer geen smarties, maar iets anders wat binnen handbereik lag: haken en ogen, als dat niet symbolisch is...
Wat betreft werk en opleiding sta ik ongeveer op dezelfde plek, alhoewel ik het nu toch wat anders zie dan de vorige keer. Ik zie dat ik gegroeid ben in mijn functie als docent en als collega. Ook al werk ik maar 3 dagen, ik denk toch dat ik gemist zal worden als ik er niet zou zijn en dat is een andere visie dan ik eerder had. Ook in mijn studie voel ik me zekerder dan voorheen, ik heb er vertrouwen in dat ik het dit schooljaar goed af ga ronden. Aan de andere kant komt de sluiting van onze locatie steeds dichterbij en is mijn onderwijsleider vervangen door iemand die mij (nog) niet kent. Ik maak me meer zorgen om de toekomst: worden mijn kwaliteiten wel gezien en wordt er straks wel rekening gehouden met mijn beperkingen?
Mijn vrije tijd wordt de laatste tijd nogal opgeslokt door mijn studie, vandaar dat ik hier nu wat verder van het hart van de roos vandaan sta. Komt wel weer goed over een half jaartje!
Gezondheid en groei staat ietsje dichter bij het hart dan de vorige keer. Ik probeer er alles uit te halen wat eruit te halen valt en denk dat ik hier nu wel een goede methode voor heb gevonden. Als basis blijf ik letten op afwisseling van inspanning en ontspanning, blijf ik trainen, enz. Daarnaast wil ik gewoon niet het gevoel hebben dat ik niet alles geprobeerd heb, dus wil ik sommige dingen gewoon een kans geven en daar een poosje op focussen. Die chiropractor heb ik geprobeerd, dat was niks. Nu heb ik pas geleden de tip gekregen om naar een handcentrum te gaan, nadat ik mijn vinger uit de kom had getrokken. Hier ben ik nu mee bezig, ik ga 3 maanden fysio- en misschien ergotherapie volgen, vooral gericht op mijn polsen. Ik heb er wel vertrouwen in dat ik hier iets van opsteek wat ik later ook weer toe kan passen, ik zie ook dat ze hier echt gespecialiseerd zijn en beter weten hoe ze met mijn polsklachten om moeten gaan dan mijn voorgaande fysiotherapeuten. En wie weet, misschien komt er over een tijdje weer iets anders op mijn pad wat ik wil proberen.
Wat mijn relaties betreft ben ik erg tevreden. Ik heb gewoon een hele fijne familie- en vriendenkring en vind ook steeds meer mijn draai in ons gezin. Mijn man en ik zijn nog steeds geen praters, maar we doen ons best. Het hoeft ook niet altijd perfect te zijn en daar vrede mee hebben is al heel wat voor mij ;-)

Met de doelen en acties die ik n.a.v. de roos heb opgesteld, vind ik ook wel dat ik aardig op weg ben. De belangrijkste verandering voor mij is dat ik me ietsje minder schuldig voel en daardoor ook beter mijn grenzen aan durf te geven.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...