zondag 23 december 2012

Terug- en vooruitkijken

Voordat ik dit blog begon, was ik dus ook al bezig met het werken aan/accepteren van mijn niet-meewerkende lijf. Hier een paar stukjes over mijn goede voornemens en hoe dit gegaan is:

Januari 2011
Volgende week is mijn laatste week revalideren en daarna wil ik ook gewoon dingen vast blijven houden. Ik ga dus fitnessen. Vind er echt geen hol aan, maar het is echt goed voor me, dus dan moet ik het er maar voor over hebben.
Ook ga ik naar mijn huisarts voor een doorverwijzing naar een diëtist. Dat wilde ik al eerder, maar vanwege dat revalidatietraject heb ik het even uitgesteld. Er mag wel zo'n 15 a 20 kilo van af (ik hoop op die 15, het is al even geleden dat ik op de weegschaal stond, maar de laatste keer waren er al wat kilootjes 'vanzelf' verdwenen).
En zo hoop ik ook een klein beetje mijn gezondheid zelf in de hand te krijgen

En dan is er nog dat dipje... Wat dat betreft valt er ook nog wel wat bij te schaven aan mezelf.

December 2011
Ik heb in ieder geval mijn 15 kilo eraf en ben het fitnessen zelfs nog een beetje leuk gaan vinden
Maar alhoewel ik echt wel tevreden ben met mijn buitenkant, heb ik niet echt het idee dat mijn binnenkant nou zo heel erg veel bijgeschaafd is. Ik weet wel dat ik niet veel te klagen heb en dat ik van alle kanten wel gewaardeerd word. Maar om maar steeds aan dat perfecte plaatje wat anderen van me hebben te moeten blijven voldoen... het voelt gewoon niet altijd even echt aan.

Januari 2012
2012 wordt voor mij een balans vinden tussen:
- inspanning en ontspanning
- impulsief zijn en piekeren
- overschatten en onderschatten
- anderen tevreden houden en mezelf tevreden houden

Ik merk dat ik zeker afgelopen jaar nogal van de uitersten ben geweest, best vermoeiend zo af en toe. Aan de andere kant denk ik ook terwijl ik dit zit te typen: maar ik wil juist alles uit mezelf halen, voor die uitersten gaan! Dus of het me ook daadwerkelijk gaat lukken om die balans te vinden....

En nu is 2012 dus ook alweer bijna om.
Kreeg van de week de rekening binnen van DSW, fijn die eigen bijdrage van 200 euro voor de ggz... Maar goed, het heeft wel zijn vruchten opgeleverd. Ik zit echt zooooooveel beter in mijn vel dan vorig jaar, heb er ook echt goed aan gewerkt, dus ben ook wel trots op mezelf. Ik denk dat ik mijn balans aardig gevonden heb, heb er ook vrede mee dat sommige dingen nu eenmaal niet meer zo perfect gaan als ik zou willen. En ik merk ook dat op momenten dat ik iets los kan laten, ik er ook weer iets voor terugkrijg. Bijvoorbeeld ook met het dansen. Soms zat ik tijdens de les te vechten tegen mijn tranen, omdat ik iets simpels niet meer lukte. Nu focus ik gewoon op de dingen die ik wel kan doen en smokkel ik bij de lastige stukjes. Ziet er nog best aardig uit ;-)

2013, kom maar op!

zondag 16 december 2012

Hoofdstuk 9: Leven met pijn, een nieuw verhaal

In deze oefening wordt gevraagd wat je centrale verhaal was, wat dit symboliseert en hoe je bij wijze van ritueel afscheid neemt van dit verhaal.

Mijn centrale verhaal was eigenlijk dat ik niet kon accepteren dat ik steeds meer achteruitga. Ik wilde zo min mogelijk laten merken aan anderen hoe de pijn mijn leven beïnvloedde, ik wilde alles gewoon net zo goed kunnen blijven doen. De oefening om afscheid te nemen van je maren was wel een eye-opener voor me. Ik heb het druk en maak me te druk om wat anderen misschien wel zouden kunnen denken.
Ik denk dat dit hele blog eigenlijk wel symbool is van wat mijn verhaal was, maar ik denk niet dat ik hier afscheid van wil nemen, omdat het ook heeft bijgedragen aan wat mijn verhaal nu is.

Bij een oefening in hoofdstuk 2 had ik het volgende opgeschreven als belangrijk in mijn leven:
...Dat ik een zorgzame moeder en partner ben, een voorbeeld voor mijn kinderen, iemand die goed werk levert, een steun voor anderen, gezellig.
Ik ben me er wel van bewust dat ik het belangrijker vind om er voor anderen te zijn en te laten zien wat ik wèl kan, dan goed voor mezelf te zorgen. Maar ik zie gewoon niet zo wat er anders belangrijk moet zijn. De metafoor in het boek, over een kuil waar je maar niet uitkomt, hoe meer je schept, hoe dieper hij wordt, herken ik ook niet zo. Ik ben nog steeds van mening dat je wel iets kunt bereiken als je er maar voor gaat.

Grotendeels denk ik er nog steeds zo over, alleen vind ik het ook belangrijk om er vrede mee te kunnen hebben dat het niet altijd perfect is. Met iets minder genoegen kunnen nemen en maar kijken wat er op je pad komt. Dat is nog wel een hele uitdaging voor mij als controlefreak/perfectionist, maar ook dat kan ik ;-)

En hoewel ik niet zoveel heb met ritueel afscheid nemen van iets, vind ik een stap vooruit wèl iets om symbolisch vast te leggen. Er zijn dus wat bloemetjes op mijn rug bij gekomen, om te laten zien dat je ook iets moois kunt maken van minder leuke dingen en dat ik nog steeds wèl de controle over dat stukje van mijn lijf heb! :-)
De tattoo is nu nog aan het vervellen, maar als ik een mooie foto ervan heb, zal ik 'm ook hier plaatsen.

Hoofdstuk 9: Leven met pijn, een nieuw verhaal - De roos, vijf hoofdstukken later


Dit keer geen smarties, maar iets anders wat binnen handbereik lag: haken en ogen, als dat niet symbolisch is...
Wat betreft werk en opleiding sta ik ongeveer op dezelfde plek, alhoewel ik het nu toch wat anders zie dan de vorige keer. Ik zie dat ik gegroeid ben in mijn functie als docent en als collega. Ook al werk ik maar 3 dagen, ik denk toch dat ik gemist zal worden als ik er niet zou zijn en dat is een andere visie dan ik eerder had. Ook in mijn studie voel ik me zekerder dan voorheen, ik heb er vertrouwen in dat ik het dit schooljaar goed af ga ronden. Aan de andere kant komt de sluiting van onze locatie steeds dichterbij en is mijn onderwijsleider vervangen door iemand die mij (nog) niet kent. Ik maak me meer zorgen om de toekomst: worden mijn kwaliteiten wel gezien en wordt er straks wel rekening gehouden met mijn beperkingen?
Mijn vrije tijd wordt de laatste tijd nogal opgeslokt door mijn studie, vandaar dat ik hier nu wat verder van het hart van de roos vandaan sta. Komt wel weer goed over een half jaartje!
Gezondheid en groei staat ietsje dichter bij het hart dan de vorige keer. Ik probeer er alles uit te halen wat eruit te halen valt en denk dat ik hier nu wel een goede methode voor heb gevonden. Als basis blijf ik letten op afwisseling van inspanning en ontspanning, blijf ik trainen, enz. Daarnaast wil ik gewoon niet het gevoel hebben dat ik niet alles geprobeerd heb, dus wil ik sommige dingen gewoon een kans geven en daar een poosje op focussen. Die chiropractor heb ik geprobeerd, dat was niks. Nu heb ik pas geleden de tip gekregen om naar een handcentrum te gaan, nadat ik mijn vinger uit de kom had getrokken. Hier ben ik nu mee bezig, ik ga 3 maanden fysio- en misschien ergotherapie volgen, vooral gericht op mijn polsen. Ik heb er wel vertrouwen in dat ik hier iets van opsteek wat ik later ook weer toe kan passen, ik zie ook dat ze hier echt gespecialiseerd zijn en beter weten hoe ze met mijn polsklachten om moeten gaan dan mijn voorgaande fysiotherapeuten. En wie weet, misschien komt er over een tijdje weer iets anders op mijn pad wat ik wil proberen.
Wat mijn relaties betreft ben ik erg tevreden. Ik heb gewoon een hele fijne familie- en vriendenkring en vind ook steeds meer mijn draai in ons gezin. Mijn man en ik zijn nog steeds geen praters, maar we doen ons best. Het hoeft ook niet altijd perfect te zijn en daar vrede mee hebben is al heel wat voor mij ;-)

Met de doelen en acties die ik n.a.v. de roos heb opgesteld, vind ik ook wel dat ik aardig op weg ben. De belangrijkste verandering voor mij is dat ik me ietsje minder schuldig voel en daardoor ook beter mijn grenzen aan durf te geven.

dinsdag 30 oktober 2012

En?



Ik kom net thuis na een lange dag en vind een foeilelijk kaartje in de brievenbus. WTF moet ik met zo'n lelijk ding en ik wilde 'm bijna met de rest van de onzinnige post weggooien, tot ik mijn eigen handschrift ineens herkende. Het is het kaartje wat ik zelf geschreven heb, als opdracht voor school, die het vervolgens nu naar mij gestuurd hebben. Geen idee eigenlijk wat ook alweer de opdracht precies was, maar ik weet nog wel wat ik met 'En?' bedoelde.

En? Waar sta je nu? Hoe sta je er nu in? Ben je waar je wil zijn? Ben je tevreden? Wat is de balans die je nu op kunt maken? Wat zou je anders willen aanpakken?


Samen met het kaartje is een envelop van het CAK meegekomen. Ik krijg een tegemoetkoming voor chronisch zieken en gehandicapten, jeee! Ben best blij met dat bedrag, maar ergens vind ik het maar een rare wetgeving. Want volgend jaar ga ik het niet meer krijgen. Niet dat ik dan niet meer kosten heb aan bijvoorbeeld het reizen met het OV, omdat het fietsen niet meer gaat. Of het kopen van gesneden groenten of kaas, omdat het snijden zelf niet meer gaat. Of... nou ja, het doet er eigenlijk niet toe waar ik extra kosten aan maak, want ik kies ervoor om geen medicijnen, hulpmiddelen of behandelingen af te nemen (die overigens grotendeels vergoed worden en waar ik zelf dus geen kosten aan heb, maar de zorgverzekering wel), dus ben ik ineens een stuk minder beperkt.

Vanochtend kreeg ik na een overleg met mijn onderwijsleider een stel veren in m'n reet geduwd, hij vond dat ik erg vooruit was gegaan in mijn rol als coördinator, in het in beweging zetten van andere mensen en ik deed dit ook nog eens zonder bot te doen. Terwijl ik zijn kantoor uitliep, vroeg hij nog hoe het met mijn gezondheid ging. Ehm... ja, gewoon... slecht. 'O, nou, daar praten we een andere keer dan nog wel over.'
Ja, enig! Lijkt me leuk!


Vanochtend ging de wekker om 6 uur: douchen, ontbijten met de meiden, meiden afzetten bij oma en door naar m'n werk. De accu van m'n scooter is leeg, dus moet ik me elke keer rottrappen op die kickstart om 'm aan de praat te krijgen. Maar het lukte! Altijd nog beter dan in de spits met de bus en metro te moeten.
Op m'n werk had ik dat overleg, nog wat mailtjes sturen en weer op de scooter naar een andere locatie om een groepsinterview af te nemen. Dat vond ik best spannend, in een vreemd team, maa het ging prima. Weer terug naar m'n eigen locatie om daar een les te vervangen van een zieke collega. In dat ene lesuurtje wel tig keer de trap op en af gelopen, omdat het lokaal bezet was, omdat het lokaal dat wel vrij zou zijn toch ook bezet was, omdat het klassenboek kwijt was, omdat iemand een formuliertje nodig had...
Daarna weer door naar de Hogeschool, dus van 2 tot 9 op een klotestoel zitten. Groepsinterview uitgewerkt, wat gegeten en een college gevolgd over APA. Mijn niet-bot-zijn op mijn werk heb ik hier weer goedgemaakt. Sorry meneer die vindt dat APA rekening moet houden met ipads, maar het duurde me gewoon te lang.

Net thuis gekomen, ben kapot, hotpacks op mijn pijnlijke gewrichten en even plat liggen voor ik zo weer de trap op kan.

En?

Ik hou van dit ritme, gewoon lekker doorgaan, dingen af kunnen strepen. Weer wat bereikt, weer wat af. Maar mijn lijf is het er niet zo mee eens. Ik weet het wel en meestal hou ik er ook wel rekening mee. Maar ik vind het niet leuk, ik wil het gewoon niet. Ik weet ook wel dat ik eigenlijk weer een keer langs de bedrijfsarts moet. Dat was de afspraak: ik zou het initiatief nemen om langs te komen, haar antwoord geven op die vraag: En?
Maar dan? De vorige keer vroeg ze al of het niet teveel voor me was wat ik werkte. Ja, dat is het wel, maar wat moet ik anders? Ik kan toch niet deels de ziektewet ingaan en wel zelf naar school gaan? Ik kan toch niet gaan vertellen dat het alleen maar slechter met me gaat, terwijl ik minder dan voorheen op mijn vrije dagen met mijn werk bezig ben?

En?

Het gaat dus gewoon goed met me. School gaat goed. Werk gaat goed. Met het gezinnetje gaat het ook goed. Met de hobby-dingetjes gaat het ook goed.
En de rest daar praten we een andere keer dan nog wel over.

woensdag 19 september 2012

Hoofdstuk 8: Intermezzo Pijn en goed zorgen voor jezelf

Dit stukje heb ik maar vluchtig doorgenomen. Het gaat over het zorgen voor een evenwichtige verdeling van activiteiten, afwisselen van in- en ontspanning, enz. Dit is tijdens het revalideren uitgebreid aan de orde geweest, vooral bij de ergotherapeute. Ook in het boek 'De pijn de baas' komt dit terug, waarin het ook de salamitechniek genoemd wordt. Op mijn vrije dagen lukt het me wel om goed af te wisselen. Ik werk op maandag, dinsdag en vrijdag, dit heb ik ooit op advies van mijn ergotherapeute aangepast en bevalt wel goed. Nu ga ik op dinsdag na mijn werk ook naar school, dat is eigenlijk wel te zwaar, maar dan heb ik weer 2 dagen om bij te komen. En het is nog maar alleen dit schooljaar, dan ben ik er vanaf. Op mijn werkdagen zelf en zeker op dinsdag vind ik het erg lastig om genoeg af te wisselen. Ondanks de afspraken die ik eerder had gemaakt (maximaal 3 lesuur achter elkaar lesgeven), heb ik toch lange lesblokken op maandag en vooral vrijdag. Maar door mijn opleiding en ons kleine team is dat nu even niet anders in te roosteren. Op dinsdag heb ik dan weer helemaal geen les en zit ik weer te lang achter elkaar. Ik zou dan eigenlijk wat vaker een blokje om moeten maken in de pauzes.

De oefeningen bij het opbouwen van je conditie en vergroten van je activiteitenniveau heb ik gelaten voor wat het is. Ook hier heb ik tijdens het revalideren al aan gewerkt met de fysiotherapeut en bewegingsagoog en hier kwam vooral naar voren dat ik niet teveel hooi op mijn vork moet nemen en moet accepteren dat ik niet meer kan opbouwen dan waar ik nu ben. Ok, yoga, buikdans en fitness klinkt ook best veel, maar in alles kon ik het zo aanpassen dat ik niet fysiek over mijn grens hoefde te gaan. Nu doe ik 'alleen' nog buikdans en fitness, dat laatste gaat prima, maar bij het buikdansen word ik wel vaak belemmerd door met name mijn bekkeninstabiliteit.
Het fietsen mis ik wel nog heel erg. Toen ik begon met revalideren hoopte ik dat ze daar ook met een oplossing zouden komen, of misschien gewoon een aangepaste fiets. Ik heb ooit wel eens een driewiel ligfiets uitgeprobeerd die me qua fietshouding goed beviel. Maar de revalidatiearts en fysiotherapeut daar vonden dat niet nodig: ik moest maar gewoon accepteren dat ik niet langer dan een kwartier kan fietsen. Nu fiets ik alleen nog kleine stukjes, bijvoorbeeld om de kinderen naar school te brengen. De jongste neem ik niet meer achterop, ben al een paar keer met haar gevallen doordat ik mijn balans verloor en/of mijn pols zowat uit de kom ging. Ze kan nu wel al zelf zonder zijwieltjes fietsen, maar ik baal er wel van dat ik niet vaker en langer met haar kan fietsen, zodat zij ook went aan al het verkeer en lange stukken fietsen.
Ik heb als kind ook vaak met mijn vader aan fietstochten meegedaan, mijn ouders hebben ook niet altijd een auto gehad, dus was de fiets sowieso onmisbaar. Dat vind ik jammer, dat ik het plezier van het fietsen niet op mijn kinderen kan overbrengen. Ik heb nu wel een scooter waar ik langere stukken mee kan rijden, maar dat is toch anders. Ik kan niet allebei de kinderen meenemen als ik met de scooter ben en het is gewoon niet hetzelfde als fietsen.
Een paar jaar geleden toen het fietsen nog redelijk ging, zijn we met z'n vieren met de bakfiets en fietsaanhanger naar Zeeland gefietst. Dat was een tocht van zo'n 60 km, best even doorbikkelen het laatste stuk, maar het was heerlijk om de hele vakantie alles met de fiets te kunnen doen. De bakfiets heb ik niet lang daarna weg moeten doen, omdat het te zwaar werd. En nu fiets ik dus alleen nog korte stukjes van 5 a 10 minuten, zonder bagage of kind achterop.

Maar goed, ik wil dus gewoon teveel.

donderdag 6 september 2012

Hoofdstuk 8: Pijn heb je niet alleen

Dit hoofdstuk heb ik samen met mijn man doorgenomen. Er staan een aantal oefeningen in die we samen hebben besproken.

De eerste oefening ging over communicatie over pijn. Ik weet dat ik maar weinig praat over pijn, mijn man vind dat ik dit te weinig doe. Hij ziet het wel eens aan me dat ik pijn heb, of weet het, maar hij weet ook dat ik toch vaak dingen zelf wil blijven doen. Hij vindt dan ook dat ik het vaker mag aangeven of om hulp mag vragen. Als hij zelf pijn heeft, laat hij het wel merken (ik zie het dan vooral aan zijn gezichtsuitdrukking), maar doet dan nog alsof ie het zelf wel kan, zegt dan dat hij het zelf wel kan, 'het gaat wel', enz. Hij ziet zichzelf echt als de man in huis, die voor zijn vrouw moet zorgen en niet andersom.
Als ik met anderen over mijn pijn praat, gaat het vooral over wat ik heb, niet zozeer over hoe ik me daarbij voel. Denk ook niet dat anderen daar nou meteen behoefte aan hebben om dat te horen.
Het was wel fijn om met elkaar hierover te praten, dit doen we niet veel.

De volgende oefening ging over reactiepatronen: afsluiten, impulsief reageren, vermijden en malen. Eigenlijk zijn we allebei wel de types die eerder gaan vermijden of dingen opkroppen dan dat we ruzie maken. Als ik me wil afsluiten, ga ik in mijn naaikamertje of achter de laptop zitten, mijn man gaat in zo'n geval naar boven een boek lezen oid. Hij zal niet snel impulsief reageren, telt tot 10 of gaat gewoon me gewoon uit de weg. Bij mij vliegt er eerder een rotopmerking uit, als ik ergens flink van baal, wil ik het er gewoon uitgegooid hebben. Niet dat dat nou zo vaak gebeurt. Als dingen niet lekker lopen tussen ons, zoek ik een vriendin op, om uit te gaan of gewoon bij haar thuis een wijntje te drinken en alles eruit te gooien. Soms krop ik het nog wel een poosje op, ik kan natuurlijk niet elk moment zomaar weggaan. Mijn man is ook een ster in vermijden, zegt dan gewoon helemaal niets. Een dag later kan hij er wel over praten. Dingen waar ik vaak over maal zijn de toekomst en de kinderen, of ze het wel leuk genoeg hebben zo. Mijn man maalt wel eens over zijn werk, de bezuinigingen en onze oudste dochter, die net zo eigenwijs kan zijn als haar ouders ;-)
Ik heb niet het idee dat ik mijn waarden uit het oog verlies bij deze reactiepatronen. Eigenlijk sluiten ze er wel op aan. Ik kan gewoon creatief bezig zijn terwijl ik me afsluit, leuke dingen doen terwijl ik vervelende dingen vermijd, enz. Of dat nou zo handig is, is een ander verhaal.
Het komt ook allemaal niet zo vaak voor dat het echt tot problemen leidt, niet meer in ieder geval. We hebben allebei soms rust of ruimte nodig.

Over onze sociale waarden denken we veelal wel hetzelfde. We vinden het belangrijk om jezelf te kunnen zijn in een relatie, samen te lachen en te huilen, elkaar vrijheid te gunnen. Onze kinderen moeten zich thuis veilig kunnen voelen, kunnen zeggen wat ze dwars zit. Als ouder mag je ook weleens uit je slof schieten, maar toch ook proberen het goede voorbeeld te geven. Bij familie en vrienden vinden we het belangrijk om contact te onderhouden, klaar te staan voor elkaar. Ik denk ook dat onze familie en vrienden weten dat ze ons altijd kunnen bellen of wat dan ook als er iets is.

Wat verder wel herkenbaar is uit het hoofdstuk, is dat mijn man me graag dingen uit handen neemt, voor me wil zorgen, zodat ik het minder zwaar heb. Aan de andere kant wil ik juist niet teveel om hulp vragen, ik wil niet dat hij me als zwak ziet, kan nog weleens eigenwijs zijn en het zelf willen blijven doen.

Ik ben best tevreden over hoe we nu in onze relatie staan. Wat nog wel kan verbeteren is dat ik meer opensta voor zijn hulp, aangeef wanneer ik (teveel) pijn heb en wat ik dan van hem verwacht. Hij vindt het fijn om me te kunnen helpen en ik hoef me daar niet schuldig over te voelen. Dat is alleen wel makkelijker gezegd dan gedaan...

zondag 2 september 2012

Hoofdstuk 7: Ik ben... wie ben ik eigenlijk? - vergelijken

De afgelopen week heb ik erop gelet hoe vaak en waarover ik aan het vergelijken ben. Dat doe ik eigenlijk best veel.

Als ik 's ochtends voor de spiegel sta, zie ik dat mijn haar niet meer zo rood is als toen ik het net geverfd had. Niet echt wereldschokkend, ik zie het, maar verder boeit het me niet zo. Vergelijken kan ook leuk zijn, zoals gisteravond op een trouwfeest, waarbij je met anderen vergelijkt hoe hun trouwen/huwelijksaanzoek/ringen/enz was. Of op het forum waar ik sinds mijn tweede zwangerschap op zit: foto's laten zien van de kinderen, die dus bijna even oud zijn. Op dat forum ontkom je ook bijna niet aan het vergelijken: je bent samen zwanger geweest en elke fase doorloop je ongeveer gelijktijdig. Maar niet dat ik me dan om dingen zorgen ga maken, mijn meiden doen het over het algemeen keurig 'volgens het boekje' als dat al zou bestaan. ;-) Die twee meiden vergelijk ik ook regelmatig, ze hebben allebei een eigen persoonlijkheid en zo hun eigen dingen waar ze goed in zijn of juist wat minder.
Ook op het creatieve vlak vergelijk ik voortdurend: ik wil binnenkort wat producten gaan verkopen, daar gebruik ik ook borduurpatronen voor, maar ik wil niet dat die producten teveel lijken op de producten die anderen maken met die borduurpatronen. Aan de ene kant doe ik wel inspiratie op door op Etsy rond te kijken, soms haal ik daar ideetjes vandaan. Maar ik probeer daar toch een eigen draai aan te geven. Ook voor de prijzen kijk ik regelmatig om me heen: wat is nou een redelijke prijs voor een handgemaakt product?

Op deze manier vind ik vergelijken best nuttig en leuk. Maar ik weet ook wel dat het me soms onzeker kan maken of kan irriteren. Vooral met wat ik allemaal op Facebook voorbij zie komen. Nu weet ik wel dat dat absoluut geen compleet beeld geeft van een ander persoon, maar toch... Als ik zie wat anderen met soortgelijke fysieke beperkingen allemaal doen, ben ik daar ook weleens jaloers op. Of dat ze meer hulpmiddelen of aanpassingen krijgen, terwijl ze naar mijn idee misschien wel minder beperkt zijn dan ik. Niet dat ik zo graag die hulpmiddelen of aanpassingen wil, maar ik zie wel dat zij dan toch meer dingen kunnen doen, die ik misschien ook wel zou willen.
Dat vergelijken maakt me ook weleens aan het twijfelen: is het dat ik iets niet doe, omdat ik het fysiek niet kan, of kies ik er zelf voor om het niet te doen? Zo heb ik dit weekend meerdere keren de vraag gehad of ik naar de Elf Fantasy Fair in Arcen ga. Ik ga dus niet, omdat het te ver rijden is. Voor mezelf leg ik altijd de grens op maximaal een uur autorijden. Op een goede dag kan ik het best wat langer volhouden, maar niet als ik op een festival veel geslenterd heb en nergens goed kan zitten of uitrusten. Ook meerdere dagen naar een festival doe ik niet, ook vanwege het vele slenteren en niet goed kunnen uitrusten. Als ik dan zie hoe leuk anderen het gehad hebben, vind ik het wel jammer dat ik er niet meer uit gehaald heb.

Ik vraag me ook wel vaak af of het anders was gelopen als ik andere beslissingen gemaakt zou hebben. Wat nou als ik net als mijn zussen gewoon braaf mijn vwo had afgemaakt en meteen was gaan studeren? Als ik niet in de zorg was gaan werken, zou ik dan ook last van mijn hypermobiele gewrichten gehad hebben? En als ik niet op jonge leeftijd al met die gammele gewrichten geconfronteerd werd, zou ik dan wel de keuze gemaakt hebben om jong moeder te willen worden? Zou ik misschien geen bekkeninstabiliteit gehad hebben als ik het maar bij 1 kind had gelaten? Zou ik betere resultaten hebben gehad als ik gewoon voltijd was gaan studeren in plaats van in deeltijd, naast werk en gezin en ook nog eens met mijn fysieke beperkingen?

Wat ik herken als thema bij dit vergelijken zijn toch wel prestaties. Iets wat ik (hopelijk) niet aan mijn kinderen meegeef dat ze zo ontzettend belangrijk zijn, maar blijkbaar zit het er bij mij toch wel zo ingestampt dat ik het nodig vind om dingen te bereiken, niet onder te doen voor anderen, overal alles uit te willen halen.

Je bent niet je huis, je werk, je relatie of je pijn. Je bent meer dan dat! Wanneer je de identificatie kunt loslaten, wordt het streven minder een dwang en meer een wens en spel. Je gaat genieten van en oog krijgen voor wat er nu al is.

En ik weet ook wel dat dat boek hierin gelijk heeft, meestal maak ik me er ook niet zo druk om. Maar het helemaal loslaten, daar zal nog wel wat tijd overheen gaan.

Hoofdstuk 7: Ik ben... wie ben ik eigenlijk?

Bij de oefening 'Wie ben ik?' wordt er gevraagd om een poppetje te tekenen en daar eigenschappen in ballonnetjes omheen te zetten. Ik zal jullie mijn tekentalenten besparen, maar dit is wat ik had opgeschreven:

Ik ben iemand die...

... openstaat voor andere meningen/ideeën.
... zorgzaam is naar haar gezin.
... soms wat eigenwijs is.
... graag creatief bezig is.
... het overzicht bewaart.
... hard werkt om iets te kunnen bereiken.
... geduldig is.
... graag onder de mensen is.
... zichzelf soms wegcijfert.
... niet graag om hulp vraagt.

Ik kan best kritisch naar mezelf kijken, maar als ik de vraag krijg om mezelf te beschrijven, vertel ik liever wat ik wel kan. Misschien iets teveel met portfolio's bezig geweest voor werk en studie...
Of er oude ballonnetjes bij zitten? Denk het wel, dit is wel hoe ik mezelf al langer zie. Door in werk, studie of thuis te vergelijken met anderen, is hoe ik aan dit beeld kom. Sommige eigenschappen hebben ervoor gezorgd dat ik best al wat bereikt heb in werk en studie. Daardoor kunnen we nu ook zonder financiële zorgen fijn wonen in een groot huis. Het gaat vaak wel ten koste van m'n gewrichten. Die worden niet beter van hard werken en jezelf wegcijferen.

In het boek wordt er voor de verandering weer eens een metafoor aangehaald, iets over een hemel met veranderende wolken, regen en onweer. Dit zegt me niet zoveel, ben een beetje metafoormoe.

Ik denk dat ik redelijk neutraal naar mezelf kan kijken. Of in contact ben met mijn observerende zelf, zoals het boek het noemt. Ik zie mijn eigenschappen ook niet zo zwart/wit, positief/negatief. Elke eigenschap heeft zo zijn positieve en negatieve kanten. Het ligt aan de situatie en omstandigheden hoe het zich uit.
De oefening over oordelen/observeren heb ik niet uitgevoerd. Zulk soort oefeningen doe ik regelmatig met mijn leerlingen om ze het verschil tussen objectief en subjectief te doen inzien. Ik zal heus niet altijd objectief naar mezelf kijken, maar daar ben ik me bewust van. Ik doe iets en daar vind ik iets van. Maar nee, ik ervaar geen lichamelijke sensaties als ik iets vanuit een ander perspectief bekijk, waar het boek het over heeft.

vrijdag 24 augustus 2012

Hoofdstuk 6: 'Ja, maar ik heb pijn' - De functie van gedrag

Ik heb nog niet heel hoofdstuk 6 af. Moet de cognitieve defusie nog gaan toepassen, maar het is naar mijn idee nog niet aan de orde gekomen. Misschien komt dat nog als ik volgende week weer moet gaan werken. Er staat ook nog een mindfulnessoefening op m'n to-do-lijstje waarbij je je gedachten gaat labelen. Komt misschien vanavond wel, de cd zit namelijk in de cd-speler in de slaapkamer (omdat ik er steeds bij in slaap val).
Hoezo vermijden? :-P

Toch maar vast naar de laatste oefening van het hoofdstuk 'Welke meester dien je?' Hierbij heb ik de verschillende functies van activiteiten van de afgelopen week beschreven (de belangrijkste met *):

Activiteit: Fitness
Experiëntiële vermijding: Als ik mezelf niet fit hou, krijg ik alleen maar meer last.
Extrinsieke positieve bekrachtiging: ?
Sociale wenselijkheid: ?
Intrinsieke positieve bekrachtiging: Voldaan gevoel, me fit voelen*.

Activiteit: Verjaardag vieren
Experiëntiële vermijding: ?
Extrinsieke positieve bekrachtiging: Cadeautjes!
Sociale wenselijkheid: Meer andersom denk ik: ik vind het sociaal wenselijk dat familie en vrienden op mijn verjaardag komen ;-)
Intrinsieke positieve bekrachtiging: Plezier, gezelligheid, enz*.

Activiteit: Boodschappen doen
Experiëntiële vermijding: Anders hebben we niks te eten in huis.
Extrinsieke positieve bekrachtiging: Ik kan zelf iets lekkers uitkiezen.
Sociale wenselijkheid: Kan mijn kinderen toch geen flesje water mee naar school geven*.
Intrinsieke positieve bekrachtiging: Het zelf kunnen doen, onafhankelijkheid.

Activiteit: Kinderen lopend naar school brengen.
Experiëntiële vermijding: Lopen gaat beter dan fietsen.
Extrinsieke positieve bekrachtiging: ?
Sociale wenselijkheid: De jongste is nog te jong om alleen naar school te gaan, staat ook weer zo asociaal als ik de oudste ervoor op laat draaien*.
Intrinsieke positieve bekrachtiging: ?

Activiteit: Scooter wegbrengen voor onderhoud
Experiëntiële vermijding: Als ik het uitstel, sta ik straks met pech ergens*.
Extrinsieke positieve bekrachtiging: De scooter kan erna weer een flinke poos mee.
Sociale wenselijkheid: ?
Intrinsieke positieve bekrachtiging: De scooter geeft me een stuk vrijheid, het rijden zelf is ook gewoon leuk.

Activiteit: Borduren
Experiëntiële vermijding: Ontspanning, even nergens aan denken
Extrinsieke positieve bekrachtiging: De resultaten
Sociale wenselijkheid: De borduursels zijn voor een ander.
Intrinsieke positieve bekrachtiging: Creatief bezig zijn, het geeft me een voldaan gevoel als iets goed gelukt is*.

Ik denk dat er op zich wel variatie zit in de functies van mijn activiteiten. Sommige dingen moet ik nu eenmaal doen, ook al doet het pijn en is het niet heel erg leuk om te doen. Ik heb nu eenmaal een gezin en als ik het niet doe, gebeurt het niet. Maar er zijn ook genoeg dingen waar ik genoeg voor mezelf uit kan halen.

dinsdag 21 augustus 2012

Hoofdstuk 6: 'Ja, maar ik heb pijn' - nog wat oefeningen

Hoofdstuk 6 gaat verder over cognitieve defusie, waarbij je je 'losweekt' van de gedachte, het is maar een gedachte.
Bij de oefening 'Ik heb de gedachte dat...' heb ik de volgende gedachten opgeschreven:

1. Ze zullen me wel lui vinden, of een aansteller.
2. Ik wil anderen niet tot last zijn.
3. Ik kan mijn rol als moeder/partner niet uitvoeren zoals ik zou willen.
4. Iedereen heeft weleens pijn, waarom zou ik mijn hele leven daarop moeten aanpassen?
5. Ik wil die rolstoel niet. Nooit.

Vervolgens moet je die gedachten hardop voorlezen en beschrijven wat je ervaart. Tja... Ik voel me vooral nogal achterlijk bij het voorlezen, het is nou niet zo dat het voorlezen die gedachten verandert. Ik weet heus wel dat die gedachten niet altijd kloppen met de werkelijkheid, maar ze veranderen bij mij niet door ze uit te spreken.

De volgende oefening (afscheid nemen van je maren) vond ik wel een stuk nuttiger, alhoewel ik dat ook niet van tevoren had gedacht. Hierbij beschrijf je wat je graag zou willen, en wat je tegenhoudt (maar...). Vervolgens zet je een streep door alle maren en maakt er ennen van. Dat ziet er bij mij dan zo uit:

1. Ik zou graag meer uit mijn werk willen halen, maar en ik kan niet meer dan 3 dagen werken.
2. Ik zou graag lange stukken met mijn kinderen willen fietsen, maar en dat doet teveel pijn.
3. Ik zou graag willen dat ik bij iedereen mijn grenzen zou durven aan te geven, maar en voel me hierbij soms schuldig of ben bang dat ze me als lui zien.
4. Ik zou graag meer balans willen vinden tussen ontspanning en inspanning, vooral tijdens werk en studie, maar en er komen vaak andere dingen tussen.

Het werkt wel. Door de maren te vervangen met ennen, verandert de betekenis. Het is niet zo dat het één het ander uitsluit. En als je het zo bekijkt, heb ik het eigenlijk best druk als ik het allemaal wil doen en me ook nog overal druk om moet maken.
Maar dat uitspreken van gedachten, wat ook nog op een 'vreemde' manier kan, daar kan ik niet zoveel mee. Ook niet door te doen alsof die 2 mopperkonten van de Muppetshow negatief commentaar hebben. Als er al iets is daat mijn gedachten helpt te relativeren, dan misschien dit liedje:



woensdag 15 augustus 2012

Hoofdstuk 6: 'Ja, maar ik heb pijn' - dagboek pijngedachten

Maandag 13 augustus

3.00 uur: Heupen doen pijn als ik op m'n zij lig, knieën doen pijn als ik op m'n rug lig. Hoe laat is het? Ik moet niet vergeten om dit morgen op te schrijven. Dit slaat nergens op. Als ik het niet had hoeven opschrijven, was ik vast alweer in slaap gevallen.
5.15 uur: Weer hetzelfde liedje, alleen doen nu behalve mijn knieën en heupen ook mijn enkels en polsen pijn. Wat ik daarover denk? Weet ik veel, ik wil gewoon slapen.
7.00 uur: Wekker gaat, pijn in knieën en polsen wordt erger zodra ik uit bed stap. Dat wordt straks geen kaas op brood, boterham dubbel vouwen in plaats van snijden. Niet op de fiets m'n dochter naar zwemles brengen.
8.00 uur: Pijnlijke spier bij knie gemasseerd: man, wat doet dat pijn zeg! Ik had beter eerst kunnen douchen, ook al ga ik vanochtend ook nog fitnessen en dan weer douchen.
9.00 uur: Krijg last van mijn onderrug van de bank bij zwemles. Maar om nu een rondje te gaan lopen, zie ik ook niet zitten. Knieën doen meer pijn dan rug.
11.00 uur: Ik ga gewoon mijn gebruikelijke schema af in de sportschool, ook al doet het pijn.
14.00 uur: Weer die klotetrap op... en af... en op... en af...
17.00 uur: Toch weer iets te enthousiast geweest met de kinderkamers opruimen. Ben kapot.

Dinsdag 14 augustus

3.00 uur: Weer dezelfde tijd als gisternacht dat ik wakker word van de pijn.
5.30 uur: En weer...
7.15 uur: Valt mee. Bij het uit bed gaan vooral last van mijn knieën, maar verder niets.
9.00 uur: Laat ik vandaag eens gewoon met degelijke schoenen gaan lopen, eens zien of dat een verbetering is voor mijn knieën.
10.00 uur: Vandaag een rustig dagje ervan maken, de komende dagen worden al druk genoeg.
15.00 uur: Ik weet ook niet wat ik liever heb: schoenen die doordreunen in m'n knieën, of schoenen waarbij ik het gevoel heb dat ze alle kanten op zwabberen.
19.00 uur: Benen over elkaar, benen niet over elkaar, voeten onder de stoel, benen languit... ik kan gewoon niet lekker zitten hier op het terras.

Woensdag 15 augustus

Pff, wat ben ik hier slecht in zeg. Vandaag heb ik het al niet eens meer bijgehouden, terwijl ik het eigenlijk wel de drie dagen vol wilde houden. 's Ochtends begin ik er wel goed mee, maar in de loop van de dag ben ik toch met zoveel andere dingen bezig, dat ik er niet zo stil bij sta. Niet dat ik dan geen pijn heb, die is er gewoon de hele dag door. Maar ik denk er niet over na, pas als het heel vervelend wordt. En dan bedenk ik vooral wat ik anders kan doen, om minder last te hebben van de pijn. Kan nou niet echt zeggen dat dit vervelende of intense gedachten zijn.

zondag 12 augustus 2012

Hoofdstuk 5: Het opgeven van verzet

Ik loop een beetje achter met het bijhouden van dit blog. Hoofdstuk 5 had ik al een paar weken terug gelezen en de oefeningen uitgevoerd.

Er wordt een metafoor gegeven van een ongewenste gast, waar je je druk om kunt maken, omdat je verwacht dat ie het feest verpest. Ik herken me hierin niet heel erg. Juist als er leuke dingen zijn, dan kan ik de pijn en alles eromheen (de ongewenste gast) uit mijn hoofd zetten. Maar of dit nou aanvaarding is? Er wordt een heel stuk beschreven wat aanvaarding of bereidheid is, in sommige dingen herken ik me wel, andere weer niet. Ik kan me er wel in vinden dat ik datgene verander wat ik kan veranderen en aanvaard wat ik niet kan veranderen (of ik wil dat in ieder geval). Het is niet iets passiefs en het betekent niet dat ik bij de pakken neer ga zitten. Maar om nou te zeggen dat ik mijn pijn als een tere bloem vasthoud, omarm als een huilend kind of zoiets... Nee, daar kan ik niet zoveel mee.

Bij de oefening 'Draag je leed mee' heb ik een tijdje letterlijk mijn leed meegedragen. Ik had 2 briefjes met daarop 'De pijn gaat nooit meer weg en wordt alleen maar erger' en 'Ik wil niet dat anderen mij als lui zien'. Het was de bedoeling dat ik hier dan regelmatig op zou kijken. Ik denk dat ze een week in m'n tas hebben gezeten, ik heb ze ook regelmatig bekeken, maar toen ik ze net weer op wilde zoeken, kon ik ze niet meer vinden. Volgens het boek ben je bereid om ongewenste ervaringen met je mee te dragen en in je dagelijks leven toe te laten als je de opdracht goed hebt kunnen uitvoeren. Maar als je de briefjes weg hebt gestopt of gegooid, zou dat een teken kunnen zijn dat je dit nog het liefst vermijdt of uit de weg gaat. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik nou zoveel waarde aan deze oefening zou hechten. Elke keer als ik op die briefjes keek, had ik zoiets van: ja, dat weet ik nou wel hoor!

'Ruimte maken en toestaan wat er is' was een mindfulnessoefening waarbij je in verschillende stappen met je aandacht naar de pijn of een gevoel gaat. Dit vond ik een lastige oefening, ook een beetje vaag. Aan sommige pijn ben ik gewoon gewend, die is er de hele dag door. Om dan te bedenken waar de pijn is en wat je voelt, vind ik erg lastig.

Weer een volgende oefening was om een actie uit hoofdstuk 4 in de praktijk te brengen. Ik heb voor een makkelijke gekozen: 2x per week sporten, dat is me ook gelukt. Eigenlijk heb ik de oefening dan niet goed gedaan, want ik moest juist een actie kiezen die ik uit angst voor pijn vermeden had. Maar omdat het vakantie is en mijn man net geöpereerd is, was dit de actie die het best uit te voeren was. De meeste acties zijn toch gericht op wanneer ik weer aan het werk ben enzo, die komen nog wel.

Als laatst wordt er in hoofdstuk 5 gezegd dat je jezelf elke dag of regelmatig de volgende vraag kunt stellen: 'Wil ik dat vandaag mijn strijd met pijn, verdriet, onzekerheid, angst of andere emoties centraal staat? Of wil ik vandaag volop leven naar mijn waarden?' Ik weet niet of dit nou zo'n geschikte vraag voor mij is. Want ik wil al altijd naar mijn waarden leven en wil daarbij het liefst vergeten dat ik door pijn sommige dingen niet kan doen, waardoor ik vaak toch over mijn grenzen ga, wat me weer meer pijn oplevert.

Hoofdstuk 4 Het opbloeien van de roos: Herken je hindernissen

Bij deze oefening is het de bedoeling om bij een doel/actie de hindernissen te beschrijven en een cijfer van 1 - 7 te geven in welke mate dit belemmerend is.

Doel: Grenzen aangeven (10% onder eigen kunnen)
Actie 1: Van tevoren zeggen wat ik wel en niet kan.
Hindernis: Schuldgevoel, ook omdat dit niet elke dag hetzelfde is (6). Sommige dingen wil ik niet uit handen geven, omdat het anders niet goed gedaan wordt, of ik wil anderen niet met mijn werk opzadelen (5). Ik wil ook niet als lui gezien worden (6).

Doel: Fysiek op peil blijven.
Actie 1: 2x per week sporten.
Actie 2: Afspraak maken met osteopaat.
Hindernis: Tijdgebrek (3).

Doel: Salamitechniek ook binnen werk/studie toepassen.
Actie 1: Op werk 's ochtends een planning maken.
Actie 2: Huiswerk spreiden over de week.
Hindernis: Er komen andere dingen tussen, bijvoorbeeld een zieke collega vervangen, of thuis vragen andere dingen aandacht. (4)

Als laatst staat er in hoofdstuk 4 nog een mindfulnessoefening over het ademen naar de pijn. Ook deze oefening ken ik vanuit de yoga en ik gebruik 'm wel vaker.

donderdag 19 juli 2012

Hoofdstuk 4: Het opbloeien van de roos - oefening en conclusie 'de roos'


Mijn vrije tijd kan ik goed indelen, omdat ik zowel van rustige als actieve dingen kan genieten en dit ook kan afwisselen.
Over de relaties ben ik ook redelijk tevreden, ik heb een fijn gezin en goede vrienden om me heen. Dat ik niet altijd mezelf durf te zijn, ligt meer aan mij dan aan hen. Ik weet wel dat ik met van alles bij ze terecht kan, maar wil ze ook weer niet tot last zijn.
In mijn werk ben ik een perfectionist en ook eigenlijk nooit echt tevreden. Ben best een goede docent, maar zou toch ook wel meer willen betekenen voor het onderwijs. Ik werk maar 3 dagen en er wordt al van alles voor me aangepast, waardoor ik niet het idee heb dat ik op mijn top kan presteren.
Wat betreft mijn gezondheid en persoonlijke groei heb ik al heel wat bereikt, maar vind ik het lastig om te zien dat ik er niet meer uit kan halen en fysiek achteruit ga. Misschien wil ik ook wel gewoon teveel op dit gebied.


Hoofdstuk 3: Pijn en toch gelukkig? Wat levert het je op?


Ik weet niet of het zo te lezen is, maar je moet wat als je op vakantie alleen een telefoon ter beschikking hebt. ;-)

In hoofdstuk 3 staat verder nog wat over de mindfulnessoefeningen, die lichaamsscan en aandacht voor de ademhaling. Ik vind ze niet zo bijzonder, ben het ook wel gewend van yoga. Het helpt me wel te ontspannen en niet aan de pijn te denken, maar hier had ik sowieso geen problemen mee. Als ik wil, kan ik de pijn best uit mijn hoofd zetten, maar eigenlijk is dát ook meer mijn probleem...


zondag 15 juli 2012

Hoofdstuk 3: Pijn en toch gelukkig? - Hoe wil ik herinnerd worden?

In hoofdstuk 3 staat een lijst met eigenschappen waarbij je moet aankruisen welke voor jou belangrijk zijn. Daarna geef je elke eigenschap een persoonlijke invulling. Dit is mijn resultaat:

Creatief - Ik zou herinnerd willen worden als iemand die originele dingen kan bedenken en maken.

Gezellig - Ik zou herinnerd willen worden als iemand die leuk in de omgang is.

Liefdevol - Ik zou herinnerd willen worden als iemand die aandacht en zorg geeft aan de mensen die belangrijk voor me zijn (gezin, familie, goede vrienden), voor ze klaarstaat als dat nodig is.

Verantwoordelijk - Ik zou herinnerd willen worden als iemand die betrouwbaar is, de taken die ze op zich neemt ook goed uitvoert.

Zelfstandig - Ik zou herinnerd willen worden als iemand die zichzelf kan redden, niet onnodig om hulp vraagt.

Best lastig om dit zo over jezelf op te schrijven. Ik heb ook nog even aan mijn man gevraagd wat hij ervan vindt en eigenlijk noemde hij bijna dezelfde eigenschappen. Behalve liefdevol, want hij vond dat een vanzelfsprekend iets voor een moeder. Daarnaast vindt hij ook de eigenschappen moedig en sociaal erkend bij me passen.

woensdag 11 juli 2012

Hoofdstuk 2: De pijn uit de weg gaan - conclusie dagboek

Op zich was dit een relaxt weekje: de zomervakantie is begonnen en we zijn alle vier vrij. Niet teveel verplichtingen, mijn man is er ook om dingen in huis over te nemen.
Eigenlijk vind ik het ook best lastig om hier een conclusie aan te hangen, het zijn ook allemaal totaal verschillende momenten. Dat maakt denk ik ook dat ik me er steeds anders bij voel en het anders ervaar. Wat me wel opvalt, is dat ik in gedachten andere dingen wil dan mijn lijf op dat moment aankan.
Vaak vind ik de pijn wel draaglijker als ik weet dat het maar tijdelijk is, bijvoorbeeld als ik een keer over mijn grenzen gegaan ben of die blaasontsteking. De pijn die er elke dag is, die maakt dat ik steeds minder kan (bijvoorbeeld het fietsen) en ook alleen maar erger zal worden, vind ik een stuk vervelender.
Ik vind mijn vermijdingsstrategieën niet zo heel slecht gekozen, ik probeer vaak toch datgene te doen wat ik wilde doen, maar dan op een andere manier. Maar als ik daarbij anderen moet teleurstellen (vooral mijn kinderen), voel ik me daar wel rot onder.

Hoofdstuk 2: De pijn uit de weg gaan - dagboek pijnlijke momenten, dag 7

Dinsdag

Situatie
Nu het vakantie is, wil mijn oudste dochter steeds samen bordspellen doen. Ze vraagt het ook vaak net na het eten, wanneer ik al een tijd aan de eettafel heb gezeten. Die stoelen zitten niet meer zo lekker en ik hou het niet lang vol.

Schone pijn
Beschrijving pijn
Pijn in onderrug/bekken.
Emotie/gevoel
Snel geïrriteerd.
Pijnscore
6

Bevuilde pijn
Gedrag
Gedachte: 'Waarom nu op dit moment? Ik wil gewoon van tafel af.'
Ik heb haar al een paar keer afgewezen en vond dat ik nu toch wel een keer met haar een spel moest doen. Ik heb haar gevraagd een spel te kiezen dat we ook op de bank kunnen doen, dat vond ze prima en we hebben Boggle gespeeld.
Leedscore
2

maandag 9 juli 2012

Mindfulnessoefeningen lichaamsscan en ademhaling

Gisteren heb ik de cd die bij het boek zat eens aangezet, hier staan mindfulnessoefeningen op.
Bij hoofdstuk 1 hoort de lichaamsscan en bij hoofdstuk 2 een oefening gericht op de ademhaling. Beide oefeningen ken ik ook nog van het revalideren en yoga. Ik ben er denk ik niet zo goed in, val er bij in slaap...

Hoofdstuk 2: De pijn uit de weg gaan - dagboek pijnlijke momenten, dag 6

Maandag

Situatie
Wakker geworden met een heftige blaasontsteking, heb ze wel vaker, maar zo erg als deze...

Schone pijn
Beschrijving pijn
Continu pijn rondom blaas, trekt door naar m'n rug. Bij het plassen heftige steken, de eerste keer poepen na een bevalling met hechtingen is er niks bij.
Emotie/gevoel
Eigenlijk alleen maar pijn en me slap voelen.
Pijnscore
9

Bevuilde pijn
Gedrag
Gedachte: 'Ik heb helemaal geen tijd om ziek te zijn, rot op, stomme blaasontsteking!'
Ben met een dekentje op de bank gaan liggen met paracetamol en een flesje water. Gelukkig is het vakantie en is mijn man ook thuis, dus alles ging wel door zonder mij. Kuurtje gehaald en toen ik me weer wat beter voelde ben ik toch maar gaan fitnessen.
Leedscore
6

zondag 8 juli 2012

Hoofdstuk 2: De pijn uit de weg gaan - dagboek pijnlijke momenten, dag 4/5

Zaterdag/zondag

Situatie
Zaterdag overdag rustig aan gedaan, omdat ik 's avonds een verjaardag had en daarna naar de Heideroosjes ging. Ben daar zelfs nog even de pit in en uit geweest. En nu wordt de zondag ook een rustig dagje om daarvan weer even bij te komen.

Schone pijn
Beschrijving pijn
Knieën, enkels en pols doen pijn, vooral bij lopen/traplopen. Zaterdagavond overigens nergens last van gehad, maar dat kan ook door de wijntjes komen.
Emotie/gevoel
Blij
Pijnscore
8

Bevuilde pijn
Gedrag
Gedachte: 'Het was echt een hele leuke avond, daar heb ik die pijn best voor over!'
Vandaag ga ik niet veel meer doen, maar dat vind ik ook niet zo vervelend op zo'n druilerige zondag.
Leedscore
3 (maar dat is vooral omdat ik er waarschijnlijk ook nog een blaasontsteking aan over heb gehouden, dat is af en toe best vervelend)

vrijdag 6 juli 2012

Hoofdstuk 2: De pijn uit de weg gaan - dagboek pijnlijke momenten, dag 3

Vrijdag

Situatie
Dochter weggebracht naar vriendinnetje en nog even met haar moeder gekletst bij hun op de bank.

Schone pijn
Beschrijving pijn
Pijn in heupen en onderrug, wist niet hoe ik moest zitten van de pijn.
Emotie/gevoel
Onzekerheid
Pijnscore
7

Bevuilde pijn
Gedrag
Gedachte: 'Is het erg onbeleefd als ik nu gewoon ga? Ik kan echt niet normaal zitten op die bank.'
Ik ben gewoon blijven zitten, heb nog iets van een half uur of drie kwartier met die moeder gekletst. Wel het tweede glaasje drinken wat ze aanbood afgeslagen en maar gezegd dat ik nog wat anders moest doen, zodat ik weg kon.
Leedscore
5

Hoofdstuk 2: De pijn uit de weg gaan - dagboek pijnlijke momenten, dag 2

Donderdag

Situatie
Boodschappen doen op de fiets met een kind achterop. Ik fietste een stuk over de stoep, omdat een fiets + kind te zwaar is om aan de hand mee te nemen. Er stonden een paar mannen me heel lelijk aan te kijken naast een zelfgeschreven bord 'Je mag hier niet fietsen! Boete 45 euro.'

Schone pijn
Beschrijving pijn
Continu pijn in mijn polsen, bij het afstappen/naast de fiets staan/lopen stekende pijn in polsen. Knieën doen pijn bij elke trapbeweging, wordt erger bij een heuveltje op rijden of wegfietsen. Bekken doet pijn bij het op- en afstappen, maar valt op zich wel mee, omdat het maar een klein stukje fietsen is.
Emotie/gevoel
Angst om te vallen met kind en al.
Pijnscore
8

Bevuilde pijn
Gedrag
Gedachte: 'Kijk maar lelijk, ik ga toch niet afstappen. Blegh. Kan niet eens meer normaal een stukje fietsen met de kinderen.'
Op de terugweg ben ik zo omgereden, dat ik een route had waar ik niet over de stoep hoefde en ook zo min mogelijk heuveltjes en kruisingen had. Voortaan ga ik wel gewoon lopend boodschappen doen, ook al zeuren de kinderen dat ze willen fietsen.
Leedscore
8

woensdag 4 juli 2012

Hoofdstuk 2: De pijn uit de weg gaan - dagboek pijnlijke momenten, dag 1

Schone pijn is de lichamelijke pijn, bevuilde pijn komt voort uit het verzet tegen die pijn met de bijbehorende gevoelens, teleurstelling.

Hierbij is de opdracht om een week lang momenten waarin je pijn ervaart bij te houden.

Woensdag

Situatie
Van 2 tot 6 wakker gelegen.
Schone pijn
Beschrijving pijn
Zeurende pijn in polsen, heupen en schouders. Komt langzaam op en wordt steeds heviger. Als ik anders ga liggen, is het even weg, maar dan komt het weer terug.
Emotie/gevoel
Uitgeput.
Pijnscore
6

Bevuilde pijn
Gedrag
Gedachte: 'Ik moet ontspannen, ik moet slapen, over 4 (3, 2, 1...) uur gaat de wekker en dan wil ik uitgerust zijn. Zo erg is die pijn nou ook weer niet, ik wil gewoon slapen!'
Ik heb ontspanningsoefeningen gedaan, heb liggen draaien en woelen, ben om 4 uur naar beneden gegaan om wat te drinken, paracetamol genomen. Weer een poging gedaan, toen de wekker om 6 uur afging, was ik nog wakker, tussen het snoozen in heb ik nog even geslapen.
Leedscore
8

Hoofdstuk 2: De pijn uit de weg gaan - vermijden

Er worden hier 3 vormen van vermijden genoemd: preventie/vluchten, afleiding, verdoving. De oefening hierbij is om je favoriete vermijdingsstrategieën op te sommen en te benoemen of het effectief is op korte en lange termijn.

Vermijdingsgedrag > Effectief op korte termijn? > Effectief op lange termijn?

1. Huishoudelijke klusjes laten liggen (preventie) > ja > nee, heb helaas nog steeds geen kaboutertjes gevonden die het voor me willen doen.

2. Geen lange stukken fietsen (preventie) > ja > redelijk.

3. Tijdens daagjes uit in een rolstoel zitten (preventie) > ja > nee, lang zitten is ook pijnlijk.

4. Gewoon doorgaan/doorwerken (afleiding) > ja, als ik maar genoeg te doen heb, kan ik de pijn vergeten > nee, door te lang door te gaan, heb ik erna meer pijn.

5. Internetten (afleiding) > ja > nee, ik zit al snel te lang in een verkeerde houding.

6. Uitgaan met/langsgaan bij vriendinnen (afleiding) > ja > redelijk, ligt er ook aan of ik ergens goed kan zitten of dat ik moet blijven staan.

7. Wijntjes drinken (verdoven) > ja > nee, doordat ik de pijn minder voel, ga ik toch weer over mijn grenzen heen en heb ik er daarna meer last van.

Conclusie: vermijden helpt vrijwel alleen op korte termijn, het verandert niets.


Waar draait mijn leven om?
Hmmm, eigenlijk vind ik het al best lastig om maar 3 dierbare mensen te kiezen, want naast mijn man en kinderen, zijn mijn vrienden, familie en sommige collega's me ook dierbaar en vind ik het ook belangrijk wat zij van mij vinden. En wat ik dan hoop dat ze over mij zouden zeggen? Dat ik een zorgzame moeder en partner ben, een voorbeeld voor mijn kinderen, iemand die goed werk levert, een steun voor anderen, gezellig.
1 en 2 zullen niet echt bijdragen aan een waardevol leven zoals ik dat net omschreven heb, maar de rest eigenlijk wel. Ik ben me er wel van bewust dat ik het belangrijker vind om er voor anderen te zijn en te laten zien wat ik wèl kan, dan goed voor mezelf te zorgen. Maar ik zie gewoon niet zo wat er anders belangrijk moet zijn. De metafoor in het boek, over een kuil waar je maar niet uitkomt, hoe meer je schept, hoe dieper hij wordt, herken ik ook niet zo. Ik ben nog steeds van mening dat je wel iets kunt bereiken als je er maar voor gaat.





Hoofdstuk 1: Pijn en pijnbehandelingen

In hoofdstuk 1 van 'Leven met pijn' wordt wat uitgelegd soorten pijn, wat pijn kan beïnvloeden en wat er is aan pijnbehandelingen. Als oefening wordt er gevraagd om zelf in kaart te brengen wat je aan pijnbehandelingen hebt gehad en wat de effecten waren op korte en lange termijn. Toevallig had ik daar pas geleden al iets van op papier gezet voor mijn onderwijsleider en bedrijfsarts:

In het schooljaar 2009/2010 hebben een ergotherapeute en arbeidsdeskundige een advies gegeven over aanpassingen aan mijn werk(plek) ivm mijn bekkeninstabiliteit en instabiele polsen. Mijn werkdagen zijn toen meer verspreid over de week, ik heb een kruk gekregen om actiever te kunnen zitten en over mijn rooster is afgesproken dat ik in principe niet langer dan 3 lesuur achter elkaar lesgeef. Hoewel dit op zich wel een verbetering was, leverde het nog niet genoeg op en ben ik in 2010 een revalidatietraject ingegaan, op advies van de bedrijfsarts, mijn huisarts en fysiotherapeut. Hier werd er multidisciplinair naar mijn klachten gekeken en het was met name gericht op het leren leven met de pijn. Naast de adviezen en oefeningen die ik daar meekreeg om dit makkelijker te maken, werd ik er ook op gewezen dat ik teveel hooi op mijn vork neem en zal moeten accepteren dat ik sommige dingen niet meer kan. Na dit revalidatietraject ben ik blijven trainen om mijn spieren sterker te maken, zodat dit mijn hypermobiele gewrichten kan compenseren. Ik ben ook naar een diëtiste gegaan en ben 15 kilo afgevallen. Hoewel ik me hierdoor wel fitter voel, maakt het voor de pijn niet veel uit. Ik heb een tijdje Diclofenac gebruikt, maar dit had weinig effect. De revalidatiearts heeft me toen wel sterkere pijnstillers geadviseerd, maar hier wil ik vanwege de bijwerkingen liever geen gebruik van maken. Op dit moment ben ik onder behandeling bij een chiropractor, die mijn bekken, heupen en ruggenwervels steeds weer rechtzet. In het begin leek dit wel de pijn te verminderen, maar het is maar een tijdelijk lapmiddel, omdat alles al snel weer scheef gaat staan. Daarnaast kom ik ook bij een psycholoog, omdat het nu toch echt wel tijd wordt dat ik ga accepteren wat mijn beperkingen zijn, vooral privé loop ik hier erg tegenaan.

Daarnaast heb ik de afgelopen 10 jaar verschillende fysio- en manueel therapeuten bezocht. De één deed iets met geluidsgolven en elektrische schokjes, werkte niet bij mij. Ik heb ook polsbraces gehad, maar deze gebruik ik nog maar zelden, omdat ik eigenlijk alleen maar meer ga belasten als ik ze draag. Intapen ook al eens geprobeerd, maar dat gaf nog steeds teveel bewegingsruimte. Oefeningen en massages werken ook maar tijdelijk en eigenlijk ga ik daarom nu ook al een flinke poos niet meer. Alle oefeningen die er zijn, ken ik nu zo onderhand wel en van de chiropractor heb ik ook meegekregen hoe ik zelf of mijn man m'n spieren moet masseren.

Conclusie is dus eigenlijk dat er aan de pijn niet veel te doen is. Het schommelt: soms gaat het een tijdje goed, soms weer minder. Maar al met al heb ik meer last van mijn bekkeninstabiliteit dan toen ik zwanger was en meer last van mijn polsen dan toen ik nog in de gehandicaptenzorg werkte en rolstoelen duwde. Ik ga achteruit en er is niets aan te doen.

Salamitechniek

Als u een salamiworst op moet eten, dan is het niet verstandig deze worst in één keer te verorberen. Uw maag kan al dat vet en die kruiden niet zo snel verwerken. U zou er op die manier misselijk en ziek van worden. Als u echter de worst in dunne plakjes snijdt en elke dag een paar plakjes eet, dan zal die worst ook op gaan. U stopt met eten als u het nog lekker vindt.

Dit stukje komt uit het boek 'De pijn de baas' en het is ook wat ik tijdens mijn revalidatietraject vaak gehoord heb: rust en inspanning afwisselen, zodat belasting en belastbaarheid in balans blijven. Dit is ook het boek waarin ik halverwege ben afgehaakt. Het heeft een ontzettend vervelende schrijfstijl, als je alle u's verzamelt, kun je al een kwart van het boek vullen. Vandaar dat ik eerst met het andere boek wil beginnen en misschien laat ik 'De pijn de baas' wel helemaal links liggen.

De boeken


Leven met pijn, de kunst van het aanvaarden - Martine Veehof, Karlein Schreurs, Monique Hulsbergen, Ernst Bohlmeijer

De pijn de baas - dr. Frits Winter


Toen ik vlak voor de zomervakantie van 2012 mijn boekenkast eens inkeek, om te kijken of er nog iets interessants bij stond wat ik echt wilde gaan lezen deze zomervakantie, kwam ik deze boeken tegen die er al ruim een jaar lagen. Wel eens doorgebladerd, in de één zelfs tot op de helft gekomen, maar het boeide me niet genoeg om er echt iets mee te doen.
'Leven met pijn' en 'De pijn de baas', niet echt vrolijke titels ook, maar ik vond het toch wel eens tijd worden om ze te lezen/ uit te voeren. Het zijn allebei hulpboeken die vanuit het revalidatiecentrum mij aanbevolen zijn om (chronische) pijn te helpen aanvaarden en het minder van invloed te laten zijn op je leven.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...